Wednesday, January 17, 2018

BOX கதைப் புத்தகம் - ஷோபா சக்தி

BOX கதைப் புத்தகம்  - ஷோபா சக்தி

போர் சம்பந்தப் பட்ட நாவல்களைப் படிக்கும் போது இயல்பாகவே ஒரு பயம் வந்து விடுகிறது. நாம் நாளிதழ்களில் படித்து கேள்விப் பட்டதை விட உண்மை விஷயங்கள் மிக  தீவிரமாக நேரடித் தன்மையோடு விவரிக்கப் பட்டிருக்கும். ஓரளவுக்கு மேல் நம்மால் ஜீரணிக்க முடியாத படிக்கு விஷயங்கள் நடந்திருக்கும். இருந்தும் ஒரு வாசகன்   திரும்ப திரும்ப இவ்விலக்கியங்களை  ஏன் நாடுகிறான் ? இந்தக் கொடூர அவல சூழலில் இருந்து உணர்ச்சி கொப்பளத்திலிருந்து மேலே எழுந்து வருவது நாவலாசிரியனின் தெளிவான கோணம் - புதினம் அளிக்கும் மாற்று வரலாறு -  புதினம் அளிக்கும் சாத்தியங்கள். புதினம்  எதுவும் நடந்த விஷயங்களை மாற்ற வல்லவை அல்ல. ஆனால் இப்படி எதாவது ஒன்று நடந்திருந்தால்  அதற்கான சாத்தியங்கள் இருந்திருக்கிறது  - இத்தகைய பேரழிவு ஓரளவேனும் மட்டுப் பட்டிருக்கும் என்னும் சாத்தியம் தான் வாசகனை அலைகழிக்கிறது. இன்று அவன் இந்த நாவலைப் படித்து கொண்டிருக்கும் சொகுசும் அமைதியும் எப்பேர்பட்ட வரம் என்று நினைவுறுத்துகிறது.  இந்த சாத்தியங்கள் இன்றைய சூழலில் போருக்குப் பின் மீண்டும் தவறுகள் இழைக்க வேண்டாம் என்று  இறைஞ்சுகிறது.   இந்த சாத்தியங்களை அறியவே   மீண்டும் மீண்டும் இவ்விலக்கியங்களை வாசகன் நாடுகிறான்.

குற்றப்பத்திரிக்கையின் நகல் அல்ல இலக்கியம். இன்னொரு முத்திரை விழும் - கோழைத்தனம் என்று - இந்தப் புதினம் அதை எளிதில் தாண்டுகிறது. எண்ணிலடங்கா எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கை குறிப்புகள் கொண்டது இந்தப் புதினம்  - அவற்றின் சரிசமமாக  வாதப் பிரதிவாதங்களுக்கும், சித்தாந்தங்களுக்கும்,போரின் வெற்றி தோல்வியும் வைக்கப் பட்ட தராசு. புனைவிற்கும் அபுனைவிற்குமான இடைவெளியை இந்த நாவல் குறுக்குகிறது. அல்லது குறுக்குவது போன்றதொரு பாவனை செய்கிறது. இந்த குறுகிய இடைவெளி நாவலின் நம்பகத்தன்மையை கூட்டுகிறது.

நாவலின் வலைப் பின்னல்  ஒரு வகையில் அசாதாரணமானது.  முதல், இரண்டாம் உலகப் போர்   தொடங்கி இன்று வரை நீளும் கற்குவியல் இடையே புதைந்த வாரத்தைகளை தேடி எடுக்க முயல்கிறது. பாரிஸ் நகர வெள்ளை ஆலயம் தொடங்கி வன்னி கிராமத்தின் அண்ணமார் சாமி வரை கதை நீள்கிறது.

Forbidden Games  என்றொரு திரைப்படம் உண்டு   Rene Clement இயக்கியது. போர் குழந்தைகள் இடத்தே ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றியது. அவ்வகையில் BOX கதைப் புத்தகத்தில் சில அத்தியாயங்கள் உண்டு. குழந்தைகளும் சிறுவ சிறுமியர் விளையாடும் விளையாட்டுகளின் விவரிப்பு அடங்கியது. புனைவா நிஜமா என்ற சொல்லமுடியாத  ஒரு எல்லையில் நின்று  வாசகனை தத்தளிக்க வைக்கிறது. பல்லாங்குழி விளையாட்டு  ஒரு வகையில் சமூக ஏற்ற தாழ்வுகளை கடந்து செல்ல அல்லது இயல்பிலேயே ஜீரணிக்க உதவுவதாய் படித்திருக்கிறேன்.

அனைத்து ஷோபா சக்தியின் கதைகள் போலவே தனி மனித ஆசைகளுக்கும் கனவுகளுக்குமே இந்தப் புதினம் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. தேசத்தின் வரலாறோ சித்தாந்தத்தின் வெற்றியோ, இனத்தின் குரலோ பிற்பாடு வருவது தான்.  அதே போல் ஈழப் போரின் பேரழிவிற்கு பின் தனி மனித விழுமியங்கள் வீழ்ச்சி அடையாது சக மனிதன் பால் இன்னும் அன்பு சுரக்கும் ஒரு எளிய கிராம மக்களின் சித்திரம் கிடைக்கக் பெறுகிறது. கரிய நிழலாக உடல் உறுப்புகள் இழந்த  கைவிடப் பட்ட நோய் வாய் பட்ட குழந்தைகள் ஆண்கள் பெண்கள் நிலை அரசு ஆதரவுடன் சர்வேதேச மாபியா கும்பல்களால்  சுரண்டப் படுவதின்  அவலச் சித்திரம்.

சுற்றிச் சுற்றி தான் கூறி இருக்கிறேன். மையக் கதையை போட்டு உடைப்பதில் விருப்பம் இல்லை. வார்த்தைகள்,  இலக்கியவாதிகளால் கூட அள்ளி தெளி க்கப் படும், தனிப்பட்ட நிகழ்வுகள் பொதுமைப் படுத்தப் படும்  சமூக  வலைதள சூழலில், BOX கதைப் புத்தகம் தான் தேர்ந்தெடுத்த வடிவத்தின் வழியாகவும்  அளவான வார்த்தைகள் வழியும்  எளிய மக்களின் வரலாறை பதிவு செய்திருக்கிறது.  













Tuesday, March 29, 2016

காலகண்டம் – எஸ். செந்தில்குமார்

காலகண்டம் – எஸ். செந்தில்குமார்

வை. மணிகண்டன்

நூற்றைம்பது கால விஸ்தீரணத்தில் ஆசாரிமார் சமூகத்தின் வாழ்க்கை வரலாறாக, ஒரு காலப் பனுவல் போல் அமைந்திருக்கும் புதினம். பென்னி குக் அணை கட்ட தொடங்குவதற்கு முன்னாலிருந்து, நாடெங்கும் சுயராஜ்ய அலை எழுந்து, ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ என்று அறைகூவி, சுயராஜ்யம் பெற்று, எம்ஜியார், சிவாஜி, ரஜினி என்பது வரையிலான கால வரையறையில், தென் மாவட்டத்தில் போனூர் என்னும் சிறு கிராமத்தையும் அதைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களையும் களமாக கொண்ட புதினம்.  கிருஷ்ணப்ப ஆசாரி என்னும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஆசாரி வழி வந்த குடும்பத்தின் கதை.

சாமான்யர்களின் வரலாறு என்ற புள்ளியிலிருந்து இந்த நாவலை அணுகத் தொடங்கலாம்.  சாமானியன்   என்று சொல்லத் தொடங்கும் பொழுதே அரசியல் இருக்கக் கூடும் என்ற சந்தேகம் இருப்பினும் நாவலின் இலக்கு முற்றிலும் வேறான ஒன்றாக இருக்கிறது. படிக்கையில் திடீரென “இந்தச் சீட்டை எடு” என்று வாசகனைச் சீண்டும் அரசியல் இந்த நாவலில் இல்லை. இருப்பதெல்லாம் தினப்படி நிகழ்வுகள், வருடாந்திர திருவிழாக்கள், கொண்டாட்டங்கள், துக்கங்கள், பல்வேறு கதைமாந்தரின் ஆயுட்கால தினப்படி பரிவர்த்தனைகள், இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கதைமாந்தர்தம் கனவுகள், ஆசைகள், தவறுகள், முடிவுகள், வலிகள்.





நாவலின் பலம் அதன் புறவய சித்தரிப்பு. மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டங்கள், ஆசிரியரின் அற்புதமான விவரிப்பின் வழி காட்சியாக புலனாகின்றன.

காலையில் எழுவது தொடங்கி, ஆற்றுக்குச் செல்லுதல்,  மந்தைக்குச் செல்லுதல், பல் விளக்குதல், குளியல், காலை உணவு, பட்டறை வேலை,  வேலை சம்பந்தப்பட்ட கொடுக்கல் வாங்கல்கள்,  இளைப்பாறல், மதிய உணவு, மாலைப் பொழுது, டீக்கடைப் பேச்சு, இரவு உணவு, சினிமா, கறி  எடுத்தல், நட்பு உரையாடல், நகைக் கடை விவகாரங்கள்  என தினப்படி காரியங்களின் விவரிப்பு. இவை வட்டம் ஒன்று. திருமணம் தொடங்கி பிள்ளைப்பேறு, பள்ளிக்கூடம், பெண் சடங்கு ஆகுதல், திருமணம், ஆண் பிள்ளைகளுக்கு பட்டறை வேலைப் பயிற்சி, புதிய பட்டறை அமைத்தல், தொழில் கருதி ஊர் மாறிச் செல்லுதல், திருவிழா, மூப்பு, மரணம் இவை அனைத்திற்குமான சடங்குகளின் விரிவான விவரணை – இது வட்டம் இரண்டு – இவ்விரண்டு வட்டங்களில்  ஏதோ ஒரு புள்ளியில்தான் இப்புதினத்தின் எந்த ஒரு பக்கமும் நின்றுக் கொண்டிருக்கிறது. கதைமாந்தரின் வாழ்வின் அட்டவணையைச் சொல்லியபடி செல்கிறது இந்தப் புதினம்.

தினப்படி வாழ்வில் ஒரு சடவு  வரும் பொழுது  கெஞ்சியோ, சண்டை போட்டோ, விலகியோ, வேறோர் துணைக் கொண்டோ அச்சடவை நீக்கப் பெரும்பாடு படும் சாமான்யர்களின் கதை. உழைப்பு, உழைப்பு என்று வேறு எதுவும் அறியாத கதை மாந்தரின் கனவுகள் மிகவும் எளியன.  அந்த எளிய கனவுகள் நிறைவேறாது போய்விடுமோ என்று தவிதாயப்படுகிறார்கள் – இந்தத் தவிதாயம் என்ற சொல்லை எத்தனை முறை இந்நாவலில் படித்தேன் என நினைவில்லை. தனி மனிதனின் குரலாக இல்லாமல் ஒட்டுமொத்த ஆசாரி சமூகத்தின் வலி மிகுந்த பயணத்தை பிரதிபலிப்பதாக உள்ளது. தேர்ந்த கைவேலைக்காரர்களாக இருந்தும், நாளொரு மேனி பொன்னையும் வெள்ளியையும் கொண்டு உறவாடினாலும், ஆசாரி சமூகத்தினரின் சமூக அந்தஸ்திலோ, பொருளாதார நிலையிலோ பெரியதொரு மாற்றம் நிகழவில்லை. தொழில் வழி ஜமீன் மற்றும் மணியக்காரர்களிடம் இருந்த அதிகாரம் நகைக் கடை செட்டிமாருக்கும் கணக்குப் பிள்ளைக்கும் கை மாறி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பாகத்தின் துவக்கத்தில் வரும் வசனக் கவிதைகள் அருமை – இறைஞ்சும் தன்மை உடையதாய் அச்சமூகத்தின் ஆற்றாமையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

“உமியோட்டில் உருகி கண் விடும் பத்தரைமாத்துப் பொன்னென
பெயருக்கு உண்டானது உருகியோடும் இவ்வாழ்வு
கம்மாளனுக்கு எப் பிறவியிலும் காலகண்டம் கேளாய் காலகண்டம் கேளாய்”

“சூரியன் மறைகிறது தினமும் அழகாய்
சூரியன் மறைமுகமாய் சொல்கிறது
வாழ்வில் எதுவுமில்லாததை”

“உங்களுக்காக எங்களை வாழச் செய்த குற்றத்திற்காக
கடவுளுக்கு கண்மலர் சாத்திக் குருடாக்குகிறோம்
“கண்மலர் கொண்டு பார்வை தந்தவனே
திரையிட்டு எட்டு திசையையும் மறைக்கிறான்”

சுயராஜ்ய போராட்டம், பணக் கஷ்டம், உறவு விரிசல்கள், திடீர் மரணம்  என பல உணர்ச்சிகரமான தருணங்கள் அமையப்பெற்றிருந்தும் நாவலின் தொனி எதையும் மிகைப்படுத்தாது அடுத்தது, அடுத்தது என்று காலப் பிரவாகம் அடித்துச் செல்ல அடுத்த நிகழ்வுகளுக்கு நாவல் விரைகிறது.  அதே நேரத்தில் கிருஷ்ணப்ப ஆசாரி (பென்னி குக் காலம்), வெள்ளையப்பன் (காந்தி, தியாகராஜ பாகவதர் காலம்) மற்றும் நம்பி (எம்ஜிஆர் ,சிவாஜி காலம்)  இம்மூவர்தம் பாத்திர அமைப்புடன் வாசகன் ஒன்றிவிட முடிகிறது இந்த மூன்று கதை நாயகர்களில் கிருஷ்ணப்ப ஆசாரி தன்னளவில் சுதந்திரம் அதிகம் கொண்டவராக தெரிகிறார். வெள்ளையப்பன் சமூகம் கிழித்தக் கோட்டைத் தாண்ட முயன்று தோற்றவர் . நம்பி சமூகத்தின் கோடுகளைத் தாண்ட எந்த நாளும் முயலாதவர்.

பெரிய வீட்டின் பொன்னுருக்கு விழா முதல் பத்த வைப்பு திருகாணி வேலைகள் வரை பட்டறை வேலைகளின் நுண் விவரிப்பு நாவலின் நம்பகத்தன்மையை கூட்டுகிறது. “பச்சை மண்ணை கொண்டா பங்காரு வேல செய்து காட்றேன்” – பூர்வீகமாய் ஆந்திராவிலிருந்து தென் மாவட்டங்களுக்கு குடிப் பெயர்ந்த மக்களின் கதை – நாவலின் நெடுகே சுந்தரத்  தெலுங்கின் ரீங்காரம். வீருசின்ன அம்மனின் கதை, குந்தியின் கண்ணீர், கௌரவர்களின் தங்கைகள் கதைகள் புதுமையாக இருந்தன.

“Boyhood” திரைப்படம் நீங்கள் கண்டிருக்கக்கூடும். ஒரு சிறுவனின் பதின் பருவம் வரையிலான வாழ்க்கையை  உன்னதமாக படமாக்கி இருப்பார்கள். பன்னிரண்டு வருட கூட்டு முயற்சி. ஒரு குடும்பத்தின் நூற்றைம்பது கால வரலாற்றை, தனி ஒருவர், நாவல் வடிவில் எழுதுவது லேசான விஷயம் இல்லை.   செந்தில் குமார் அவர்களின் அர்ப்பணிப்புக்கு நன்றி. நாவலில் சில இடங்களில் ஏற்படும் தொய்விற்கும் சலிப்பிற்கும் காலசக்கரத்தின் வட்டப் பாதையை நாம் கை காட்டலாம்.

 “தரையிறங்கிய பறவைகள்
தெற்குத் திசையின் மாயத்தை அறியவில்லை
தெற்குத் திசை தங்கள் கனவுகளையும் சந்தோசங்களையும்
பொய்க்கச் செய்து விட்டதென
பெரும் பாறையின் மேலேறிக் கூவிச் சொல்லியது
மூத்த பறவை ஒன்று.
அதன் குரலே பின்காலத்தில்
வனமெங்கும் பூத்தன பூக்களாக. “

இப்புதினத்தை எந்த ஒரு உழைக்கும் சமூகத்தின் பயணத்திற்கும் பொருத்திப் பார்க்க முடியும். இந்த நாவல் குறிப்பிட்ட சம்பவங்களின் கோர்வையான தொகுப்பாக அமையாது தினப்படி வாழ்வை அணு அணுவாய் தொகுத்து கதை மாந்தரையும் போனூரையும் வாசகனுக்கு மிக அருகில் கொண்டு செல்வதில் வெற்றிக் கண்டிருக்கிறது.

http://omnibus.sasariri.com/2016/02/blog-post_17.html

காதுகள் – எம் வி வெங்கட்ராம்

காதுகள் – எம் வி வெங்கட்ராம்

வை. மணிகண்டன்

காதுகள்

அகச்சந்தைக்கும் புறச்சந்தைக்கும் இடையே உள்ள “நான்”.ஆசிரியரின் தன்வாழ்க்கைக் குறிப்பும் அகவய அனுபவங்களும் கலந்த ஒரு புதினம். நிறைவை அடைய தொடர்ந்து முயன்ற ஒரு தனிமனிதனின் வேட்கையை சாட்சியாய் நின்று பார்த்துப் பதிவு செய்த இலக்கியப் பிரதி.

எந்த ஒரு ஆன்மீக மனமும் எழுப்பும் எளிய கேள்விகள் இவை - கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா என்ற சந்தேகம், புலனடக்கம் குறித்த ஐயங்கள், சொந்த அனுபவங்கள் உணர்த்தும் விஷயங்களுக்கும், தத்துவக் கோட்பாடு சொல்லும் உச்ச தரிசனங்களுக்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளி-. இந்தப் புதினம் இவ்வனைத்து தளங்களிலும் வாசகனைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.


கடவுள்

புதினத்தின் முக்கியப் பரிசீலனை கடவுள் பற்றியது. கடவுள் இருக்கிறாரா இல்லையா? தீமையிலிருந்து எப்போதும் நம்மை காக்கிறாரா? விடை கண்டவர் யார்? இங்கு முக்கிய ஆவணமாய் இலக்கியப் பிரதி பதிவு செய்யக்கூடியது ஒரு தனி மனிதனுக்கு கடவுள் குறித்து ஏற்படும் மனப் பதிவுகளையே. காதுகள் நாவலில் நாம் காண்பது அக அனுபவங்களே அன்றி கடவுள் குறித்த அறிவுஜீவித்தனமான உரையாடல் அல்ல. மகாலிங்கம் விடாது அபயம் தேடும் குருவடி – குருவடி என்ற ஒன்று இருக்கிறதா இல்லையா என்ற ஐயம் – அவரது மனப்போராட்டங்களும் ஆலோசனைகளும் வாசகனின் சுய தேடல் அனுபவத்திற்கு நல்லதொரு வழித்துணையாய் அமைந்திருக்கின்றன. ஒரு வாசகன் தனது ஆன்மீக அனுபவங்களை மீண்டும் அசை போட நல்லதொரு வாய்ப்பாக இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது. திடீர் அசரீரிகளும், நம்ப முடியாத நிகழ்வுகளும், அற்புதங்களும் இன்றைய நாளில் முற்போக்காக கருதப்படாது செல்லலாம். ஆனால் உண்மையை அறிய விரும்புபவன் இத்தகைய அனுபவங்களை மேலும் விரும்புவான். அதற்கும் அப்பால் உள்ளதை அறிய இந்த அனுபவங்கள் ஒரு இனிய நுழைவாயில்.

புலனடக்கம்

எளிய மனிதன், தன் முதல் ஆற்றல் தொடங்கி தனது இருப்பை நிரூபிக்க தொடர்ந்து இயங்கும் புலன்களின் வழி கடைசி சொட்டுத் தேன் வரை நக்கிப் பார்க்கவே விரும்புகிறான் – மகாலிங்கத்தின் வார்த்தைகளில் “ பிரம்மத்தில் நான் தன் இருப்பை நிருபணம் செய்ய” காமம் ஒரு ஊசி போல் inject செய்யப்படுகிறது. காதுகளில் தொடங்கி ஒவ்வொரு புலனும் சுயாட்சி கோருகிறது. மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் புலன்களுக்கு அப்பால் உள்ள ஏதோ ஒன்றை அறிய விழைகிறான். இந்தப் போராட்ட நிலையில் தத்தளிக்கும் “நானின்” சாட்சியாக நாவலின் பக்கங்கள் விரிகின்றன. மகாலிங்கத்தின் காதுகளில் ஒலிக்கும் குரல்கள், , உரையாடல்கள், பிரமையான காட்சிகள், விதவிதமான வாசனைகள் என நாவல் ஒரு வித்தியாசமான வாசிப்பனுபவத்தை அளிக்கின்றது. புலன்களின் சுயாட்சி மகாலிங்கத்தை ஒருவித பைத்திய நிலைக்கு அருகில் கொண்டு செல்கின்றது. இவ்விடங்களில் உரைநடை கிடுகிடு என ஜூர வேகத்தில், மயிர்கூச்செறியப் பறக்கும் அனுபவத்தை அளிக்கிறது.

அனுபவம்

சம்சார சாகரத்தின் புறவயச் சிக்கல்களை மகாலிங்கம் எதிர்த்துப் போராடும் அனுபவங்களையும், கனவுக் காட்சிகளுக்கு மகாலிங்கம் கொள்ளும் அர்த்தங்களையும், பிரமையின் சம்பாஷணைகளும், அசரிரிகளின் குரல்களையும், தியான நேரங்களில் பெரியோர்களுடனான சத்சங்க உரையாடல்களின் அனுபவத்தையும், அனுபூதிகளை மனனம் செய்து தினம் கூறும் பழக்கத்தையும், கோவிலில் நடக்கும் இன்னதென்று அறியாத மகாலிங்கத்தின் அனுபவத்தையும், எதையும் நிராகரிக்காது இந்நாவல் பதிவு செய்கிறது. உண்மைப் பாதைக்கு பல்முனை வாயில். குறிப்பாக தியான பயிற்சி மேற்கொள்வோர் எதிர்கொள்ளும் ஒரு இடைநிலைச் சிக்கலாகக்கூட இந்தப் புதினத்தை காண வாய்ப்பிருக்கிறது. தியான அனுபவம் உள்ளவர்கள் இந்தப் புதினத்தை மேலும் நெருங்கி வரலாம். அனுபவங்கள் எதையும் மனப் பிறழ்வு, நிறைவேறாத கனவின் வெளிப்பாடு என முன்முடிவுடன் பொருள் கொள்ளாது உள்ளது உள்ளபடி கண்டால் வாசிப்பனுபவம் மேலும் சிறக்கக்கூடும்.

நான் – தத்துவம்

வாழ்க்கையின் புறநெருக்கடிக்கும் அகநெருக்கடிக்கும் என்ன பொருள்? இவ்வளவு பாடுபடுவது எதற்கு? இதற்கு ஒரு எளிய விடை இருக்க முடியுமா? வாழ்ந்துதான் முடிக்க வேண்டும். வேறு எளிய வழிகள் இல்லை. யுகம்யுகமாய் நடந்து வருவதுதானே இது. எதன் பொருட்டு இத்தனை பயம், மருட்சி. அகம் பிரம்மாஸ்மி – தத்வமஸி எனும் அத்வைத தத்துவ உச்சங்கள்? ஒரு எளிய தனியனுக்கு இப்பிறவியை பயமின்றி கடக்க இவை உதவுமா? மகாலிங்கம் குருவடி சரணம் என பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்திக் கடந்தார். பெரும்பாலானோருக்கு அதுவே சிறந்த வழி. குருவடி சரணம்.

இத்தனை அகச்சிக்கல்களின் நடுவேயும் தன்னைப் பற்றிய பிரக்ஞை இழக்காது அவ்வனுபவங்களைப் பதிவு செய்த எம்விவியின் சிருஷ்டிகரத்திற்கு அனேக கோடி வந்தனங்கள். முற்றிலும் அகவய அனுபவங்களை குறித்து எழுதப்பட்டிருந்தாலும் உளறல் பிசிறு அறவே இல்லை. தன் வாழ்க்கையை ஒரு நாடகம் போல் பாவித்து தாமஸ மற்றும் சத்வ குணங்களின் இயல்பை புரிந்து கொள்ள முனைந்திருக்கிறார்.
மாயா யதார்த்தவாதம் என்றோ auditory hallucination என்றோ இந்தப் படைப்பை தனியாக அறிந்துகொள்ள முற்படுவது முழுமையை அளிக்காது. நாவலின் காட்சிகளின் வழி வாசகன் உள்ளது உள்ளபடி தன் அனுபவங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்கி பயணத்தைத் தொடரலாம்.

http://omnibus.sasariri.com/2015/09/blog-post_4.html

இசையாய் - சந்திரிகா ராஜாராம்

இசையாய்

எளிய அறிமுக நூல்

இசையாய் என்னும் இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்பு ஆழ்வார்கள் தொட்டு எம்.எஸ். வரை ஒரு வித்தியாசமான கலவையாய் பதிமூன்று வெவ்வேறு ஆளுமைகள் குறித்து எழுதப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலும் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளும் தகவல்களும் நிறைந்துள்ள இந்தப் புத்தகம் நாளிதழ்களுக்குரிய எளிமையான அறிமுக நடையில் உள்ளது. பாரதியார், பாரதிதாசன், அருணகிரிநாதர், ஆழ்வார்கள், கோபாலக்ருஷ்ண பாரதி, ஆபிரகாம் பண்டிதர், எம்.எல்.வி, எம்.எஸ்., ஸ்வாதி திருநாள், ஜி.என்.பி, எம்.எம். தண்டபாணி தேசிகர், கவிகுஞ்சர பாரதி, க்ஷேத்ரக்ஞர் முதலிய ஆளுமைகள் பற்றிய கட்டுரைத் தொகுப்பு.

தகவல் திரட்டு

இசை பற்றிய எந்த ஒரு நூலாக இருந்தாலும், அதுவும் இசைத் துறையில் அங்கமாய் உள்ள ஒருவர் எழுதும் போது அந்தப் புத்தகத்தில் இசை ரசிப்புத்தன்மை, விமர்சனம், இசை நுட்பத்தின் விவரிப்பு, சுவாரஸ்யமான சம்பவங்கள் என பல தளங்களில் விஷயங்கள் இருப்பது ஒரு நல்ல புத்தகத்திற்கு அழகு. அந்த அளவுகோல்படி இந்தப் புத்தகம் ஓரளவே மேற்கூறிய தளங்களில் அமைந்திருக்கிறது.

பெரும்பாலும் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளும் தகவல்களும் விரவி இருக்கின்றன. திருப்புகழ் மற்றும் பாரதிதாசன் பாடல்கள் கட்டுரைகளில் பாடல்களின் ராகங்கள், தாளங்கள் என இசை நுட்பக் குறிப்புகள் ஓரளவு உள்ளன. எம்.எஸ். மற்றும் எம்.எல்.வி கட்டுரைகளில் அவர்கள் வாழ்க்கையில் நடந்த பல நிகழ்வுகள் நன்கு தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

பழக்கப்பட்ட சொற்கள்

ஆளுமைகளின் மேதைமையை எடுத்துச் சொல்ல கட்டுரையில் வழக்கமான அபரிமிதமான புகழ் சொற்கள் கையாளப்பட்டுள்ளன. நேரடியாக ஆசிரியர்க்கு ஏற்பட்ட இசை அனுபவங்கள் பற்றிய விவரணை இல்லை. அவர் தம் கருத்துகளை ஏற்கெனவே பழக்கப்பட்ட சொற்கள் மீது ஏற்றி ஒரு பழக்கப்பட்ட கட்டுரையாக அமைந்துள்ளது. நாம் எதாவது பாடப் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ என்று எண்ண வைக்கும் தொனியில் சில இடங்கள் உள்ளன. நேரடி அனுபவம் சார்ந்து இன்னும் நெருக்கமாக எழுத வாய்ப்புள்ள களம். “In every work of genius we recognize our own rejected thoughts; they come back to us with a certain alienated majesty” – Emerson, Self Reliance.

இலக்கியம் இசை

இசை சம்பந்தப்பட்ட இலக்கிய விஷயங்களை நினைவு கூர்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும். ந. பிச்சமூர்த்தியின் பிடில் – வயலினின் ரிஷிமூலம் பற்றிய ஒரு அழகிய கற்பனையை அமைத்திருக்கிறது. சிருஷ்டி சக்தி பற்றிய அவரது இன்னொரு படைப்பு பலூன் பைத்தியம்.

தி.ஜா.வின் மோகமுள் நாம் அனைவரும் நன்கு அறிந்த படைப்பே –
“ரங்கண்ணா மனதையே, உடலையே சங்கீத மயமாக ஆக்கிக்கொண்டிருந்தார். தம்புராவை மீட்டிக்கொண்டே இருக்கும்போது, கிழவி உள்ளே அண்டாவில் நீர் எடுக்க செம்பால் மொள்ளும்போது ஞண் என்று ஒலித்தால், ‘என்னடா ஸ்வரம் அது!’ என்று கேட்பார். உடனே பதில் சொல்லவேண்டும். காக்காய் கத்தல், மாவு மிஷின் கரைதல், தாம்பாளச் சத்தம், கும்பேச்வரன் கோவில் மணி, வாசலில் போகும் குதிரை வண்டியின் ஹார்ன், சைக்கிள் மணி எல்லாவற்றிற்கும் இந்தக் கேள்விதான் எழும். சொல்லிச் சொல்லி இப்போது நமக்கும் அதே வழக்கமாகிவிட்டது. உள்ளே எப்போதும் நிலவிக்கொண்டிருக்கும் ஆதார சுருதிக்கு உலகத்து ஒலியெல்லாம் ஸ்தாயிகளாகவும், ஸ்வரங்களாகவும் கேட்கின்றன.” – தி.ஜா.வின் இசையுலகம்.

ரங்கண்ணாவின் வார்த்தைகளில் “கீர்த்தனம் வந்தா கொஞ்சம் அத்தர் இருந்தாத் தேவலை போலிருக்கும். அப்புறம் எங்க தேவடியா வீடு இருக்குன்னு உடம்பு அலையும். அதுக்கப்புறம் சங்கீதம் பிராணன் எல்லாம் ஒண்ணொண்ணாக் கரையும்.” – மோகமுள் பிறந்த கதை.

இசை ரசனையை வித்தியாசமான முறையில் சொல்லும் கதை ஆ. மாதவனின் “நாயனம்” – தி.ஜா.வின் இசைக் கட்டுரை ஒன்று.

ஆக, தகவல் திரட்டு என்ற முறையில் ஒரு வழக்கமான தொகுப்பாகவும் அதே நேரத்தில் அனுபவம் நுட்பம் ஆகிய தளங்களில் பயணிக்கத் தயங்கும் ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு.

– மணிகண்டன்

http://mathippurai.com/2015/04/04/isaiyaai/

மஞ்சத்தண்ணி - உரப்புளி நா. ஜெயராமன்

மஞ்சத்தண்ணி

எளிமையான துவக்க நிலை சிறுகதைகள். 1970களில் தொடங்கி 2009 வரை ஜெயராமன் எழுதியுள்ள சிறுகதைகளின் தொகுப்பு இது.

வளர்ப்பு ஆட்டை பலி கொடுக்க விரும்பாத சிறுமி, கஞ்சத்தனம் பிடித்த பணக்காரர், செய்த வேலைக்கு நியாயமான கூலி, உள்ள பொருளுக்கு சரியான விலை, கடவுளின் இருப்பிடம் மனது, மனைவியை உதாசீனம் செய்யும் கணவன், மனைவியை அடிக்கும் கணவன், ஒரு சிறிய ஊரின் முதல் தொலைபேசி, வயது வந்த பெண்கள் பள்ளிக்கு தொடர்ந்து செல்ல அறிவுரை என எளிய வாய்ப்பாடாக, நல்ல விஷயங்களை எளிமையான நடையில், இச்சிறுகதைகள் வசப்படுத்த முயன்றுள்ளன.


அனைத்து சிறுகதைகளும் கூடிய மட்டும் பேச்சு நடையில் உரையாடல் பாணியில் எழுதப்பட்டுள்ளன. இவையே சிறுகதைகளின் பலம்.

அதே நேரத்தில், வாசகனின் யூகத்திற்கும் கற்பனைக்கும் இடம் கொடுக்காது, நடுநடுவே, ஆசிரியரே முன்கதைச் சுருக்கம் – கதை மாந்தர் தம் எண்ண ஓட்டம் – பின் கதை என அனைத்து விஷயங்களையும் “நினைத்தார், கோபம்கொண்டான், சீறினான், பொருட்படுத்தவில்லை, கவலைப்பட்டார், நோக்கினார், மலர்ந்தது’ என்று பல இடங்களில் நேரடியாக குறிப்பிடுகிறார். இவை சிறுகதையின் தரத்தை பாதிக்கிறது. ஒவ்வொரு சிறுகதையிலும் உறுதியான தெளிவான கதை இருந்தும் நிகழ்த்திக் காட்டும் அம்சம் குறைந்து ஒரு உரை போல் கதைச் சுருக்கம் போல் நீள்கிறது.

வெவ்வேறு கதைக்களங்கள் கொண்ட சிறுகதைகள். தேர்வு செய்த ஆசிரியரின் முனைப்பு பாராட்டுக்குரியது. அதே நேரத்தில் கதைக் களங்களின் புற விவரிப்பிற்கு கூடுதல் விஷயங்கள் சேர்த்திருக்கலாம்.

முப்பது ஆண்டு கால இடைவெளியில் எழுதப்பட்ட சிறுகதைகள் ஆதலால் 2000 களில் எழுதப்பட்டுள்ள கதைகள் ஏனைய கதைகளை விட சிறப்பாக அமைந்துள்ளன.

உரைநடையில் “கேள்விக்கணை, கிழக்கு வானம், காற்றில் மிதந்து, விரைந்து நடத்தல், திரு திருவென விழித்தல், மட்டற்ற மகிழ்ச்சி, ஊடுருவி பார்த்தல்” என பல தேய் வழக்குகள் மீண்டும் உபயோகப்பட்டுள்ளது கண்டு சிறிது காலம் முன்னர் “துக்கம் தொண்டையை அடைத்தது” நினைவுக்கு வருகிறது.

எளிய நீதிக்கதைகள் ஆனாலும் டால்ஸ்டாயின் “How Much Land does a Man Need?”, Two Pilgrims, குவேம்புவின் “யாருமறியா வீரன்” போன்ற கதைகள் தொடும் இடங்கள் நுட்பமானவை. அவை ஏற்படுத்தும் மனவெழுச்சி விவரிக்க இயலாதது. அன்னையின் கரடிக் கரமல்லவா?

மஞ்சத்தண்ணி – துவக்க நிலை வாசகர்களுக்கான நம்பிக்கைக் கதைகளின் தொகுப்பு.

– மணிகண்டன்

http://mathippurai.com/2015/03/02/manjaththanni/

பள்ளிப்பருவம் - தொகுப்பு: ரவிக்குமார்

பள்ளிப்பருவம்

தமிழ் நாட்டில் பல்வேறு பகுதிகளில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பள்ளிப்பருவம் எப்படி இருந்தது எனத் தெரிந்துகொள்ள ஆறு குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகள் எழுதியுள்ள கட்டுரைகளின் தொகுப்பு.

1930-40களில் மாயவரம் கும்பகோணம் (இந்திரா பார்த்தசாரதி, ஞானகூத்தன்) சுற்றி, 1950-60களில் மதுரை, திருநெல்வேலி, ராஜபாளையம், திண்டுக்கல் (அ. ராமசாமி, பேரா. கல்யாணி, க. பஞ்சாங்கம்) தொட்டு, 1980களில் விருத்தாசலம் (இமையம்) அடைகிறது இந்தப் கட்டுரைப் பேருந்து.



பள்ளிப்பருவம், தொகுப்பு: ரவிக்குமார், மணற்கேணி பதிப்பகம், ரூ. 80

மாணவர்களின் குடும்ப சூழல், ஊரின் பொது மற்றும் சாதி அமைப்பு, பள்ளி செல்வதற்கான ஊக்கம், பள்ளியின் அருகாமை, நண்பர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களின் பாதிப்பு, அரசாங்கத்தின் பங்கு, பள்ளிப்பருவத்து சுவையான நிகழ்வுகள் என பல்வேறு தளங்களில்கட்டுரைகள் அமைந்துள்ளன. அதே நேரத்தில் தீவிரக் கட்டுரைக்கான இறுக்கம் இல்லாது நனவோடை போல் உரையாடல் போல் எழுதப்பட்டுள்ளதால் கட்டுரைகளுடன் நன்கு ஒன்றி விட முடிகிறது.

—–

க. பஞ்சாங்கம் தனது கட்டுரையில் அவரது கணக்கு வாத்தியாரின் வசனத்தை நினைவு கூர்கிறார்.

“எவனொருவன் வகுப்பில் குறும்பு செய்கிறானோ, வீட்டுக் கணக்கு போடாமல் வருகிறானோ அவன் ஒருவன் முகட்டிலே தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்பட்டுக் குண்டி சிவக்கச் சிவக்க அடிக்கப்படுவான்.”

ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை அடி பின்னி எடுப்பது ஒரு சர்வ சாதாரண நிகழ்வாக இருந்திருக்கிறது. ஒரு சிலரைத் தவிர அடிக்காமல் இருந்த ஆசிரியர்கள் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாக இருந்திருக்கிறது. தற்போதைய நிலைமை இந்த விஷயத்தில் வெகுவாக மாறியிருக்கிறது.

‘தலை வாரி பூச்சூடி உன்னை,
பாடசாலைக்கு போ என்று சொன்னாளே அன்னை.
சிலை போல ஏன் இங்கு நின்றாய்?
நீ சிந்தாத கண்ணீரை ஏன் சிந்துகின்றாய்?’

என்று அடிக்கத் தொடங்கும் என் தமிழ் வாத்தியார் திரு. காத்தமுத்து (1990களில்) அவர்களின் குரல் கேட்கிறது.

——

இமையம் தனது கட்டுரையில் ஒரு கிராமத்துச் சிறுவன் செய்யவேண்டிய வேலைகள் என்று ஒரு பக்கத்திற்கு பட்டியல் இடுகிறார். மலைக்க வைக்கும் பட்டியல். தான் எப்போதுமே ஒரு சிறுவனாக தன்னை உணர்ந்ததில்லை என்று ஆதங்கப்படுகிறார்.வீட்டு வேலை, காட்டு வேலை என ஓய்வில்லாது இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கிராமத்தின் சித்திரம் இவரது கட்டுரை மூலம் கிடைக்கிறது.

படிப்பு ஏறாது மக்கு என்றாகப்பட்ட மாணவர்கள் ஆசிரியர்களின் வீட்டு வேலைகள் முதல் காடு வேலை வரை செய்யவேண்டிய சூழல் இருந்திருக்கிறது. இதுபோக நெல், தானியங்கள், கீரை, தோட்டக் காய்கறிகள் என பெற்றோர்களிடமிருந்து கூட தனி வரவு. இது அபிமானத்தின் காரணமாகவும் இருக்கலாம். குருகுலம், பிரபுத்துவ காலகட்டத்தை வைத்து இதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

“பாடத்தை விட எனக்கு ஆசிரியர் முக்கியம். படிப்பை விட எனக்கு பையன் முக்கியம் – நண்பர்களாக இருக்கும் ஆசிரியர்களுக்கு வணக்கம்” என்கிறார் இமையம்.

இமையம் இந்தக் கட்டுரையை எந்தவித தோரணங்களுமின்றி மிக வெளிப்படையாக எழுதி இருக்கிறார். தொகுப்பின் சிறந்த கட்டுரை என் கணிப்பில் இவருடையதே.

——

இ.பா வின் கட்டுரையில் அவருக்கே உரிய அங்கத நடையில் வகுப்பில் நடந்த ஜமீன்தார் மகனின் பாட்டுக் கச்சேரியை விவரிக்கிறார். ஹிட்லருக்கு உறவு என்று நினைத்துக்கொள்ளும் ஸ்ரீனிவாச ராகவ அய்யங்கார் முதல் கணித மேதை ராமானுஜனின் வகுப்புத் தோழனான அவரது ஆசிரியர் வரை பல ஆசிரியர்களைப் பற்றி சுவையாகச் சொல்லிச் செல்கிறார்.

தமிழ் வழிக் கல்வி சிறப்பாகச் செயல்பட்டதையும் ஆங்கிலம் ஒரு மொழிப் பாடமாக மட்டுமே கற்றுத் தரப்பட்டதையும், தனியார் மயம், வியாபார மயம் ஆன பின்பே தமிழ் ஆங்கிலம் என இந்த இரட்டைக் கல்வி முறை வளர்ந்து குளறுபடியான சூழல் உருவானதாக நினைவு கூர்கிறார்

பேராசிரியர் கல்யாணியும் தாய்மொழிக் கல்வியின் அவசியத்தைப் பற்றி தனது வாழ்வையே உதாரணம் காட்டி முன் வைக்கிறார். ஆங்கிலம் அறியாத தமிழ் வழிக் கல்வி மாணவர்கள் தாழ்வு மனப்பான்மையால் தன்னம்பிக்கையை இழக்க நேரிடுவது பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார். தாய்மொழியில் படிப்பதே சாலச் சிறந்தது எனவும் தன்னம்பிக்கையை அதுவே வளர்க்கும் என்பதும் இவரது கருத்து. இது உண்மையும் கூட.

என் கல்லூரிக் காலங்களில் (2000களில்), வகுப்பில் வாயையே திறக்காத விடுதி மாணவர்கள் – விடுதியை அடைந்த உடன் பேசும் விஷயங்களும் உற்சாகமும் கிண்டலும் இந்தக் கட்டுரையைப் படித்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. ஆங்கிலம் இன்றைய அறிவு மொழி. ஆங்கிலம் புரியாத காரணத்தால் கல்லூரி வகுப்பில் நடக்கும் பாடம் இயற்பியலா? இல்லை கணிதமா என்று புரியாது போனதாக இமையம் குறிப்பிடுகிறார்.

——

சிறுவனோ சிறுமியோ வலது கையால் இடது காதை பிடித்துக் காட்டிவிட்டால் தலைமை ஆசிரியர் நினைத்த தேதியை பிறந்த நாளாக குறித்துக்கொண்டு பள்ளியில் சேர்த்துக் கொள்வது, ஞானக்கூத்தன் வெண்பா எழுதி உதவித்தொகை பெற்றது, சாரங்கபாணி தெருவில் உள்ள அத்தனை அம்மாக்களும் தங்கள் மகன்களை ராமானுஜங்களாக்க ஆசைப்பட்டது, இரவு முழுதும் ஆற்று மணலில் கபடி விளையாடிய நினைவுகள், அ. ராமசாமியின் பயண நினைவுகள், விடுதி நினைவுகள், சனிக்கிழமை சாப்பிட்டு படுத்தான் என்னும் விளையாட்டுப் பாடல் பற்றிய குறிப்பு என பல இனிமையான விஷயங்கள்.

——

விராட பருவம் படிக்கத் தெரியும் அளவுக்குப் படித்தால் போதுமானது என்பது அ. ராமசாமியின் குடும்ப நம்பிக்கையாக இருந்திருக்கிறது. “எழுதினவன் ஏட்டைக் கெடுத்தான் பாடியவன் பாட்டைக் கெடுத்தான்” என்று சொல்லி வளர்ந்தார் இமையம். கூடப்பிறந்த ஒருவரோ தாயோ தந்தையோ அவர்களது அசாதாரண உழைப்பு மற்றும் கல்வியின் மீதுள்ள நம்பிக்கை காரணமாகவே ஒரு குடும்பத்தின் முதல் பட்டதாரி உருவாகியிருக்கிறார். ஒரு தலைமுறை பட்டதாரிகள் உருவாக காரணமாக இருந்திருக்கிறது நம் குடும்ப அமைப்பு. பள்ளிக்குச் செல்ல அடம் பிடிக்கும் பிள்ளைகளை அடித்து இழுத்துச் செல்லும் பெற்றோர், வீடு வீடாகச் சென்று வேட்டை நடத்தி வகுப்பில் சேர்த்த ஆசிரியர்களும் நினைவு கூரத்தக்கவர்கள். மூன்று தலைமுறையாய் மெல்ல மெல்ல முயன்று உருவான சூழல் இன்று வணிகக் கருவியாய் இருப்பது சோகம் என்கிறார் க. பஞ்சாங்கம்.

——

அனைத்துக் கட்டுரைகளுக்கும் பொதுவான சரடு சாதி. ஆறு பேரும் தம் ஆசிரியர்களின் சாதியை தெளிவாகத் தெரிந்து வைத்துள்ளனர். அவர்களது ஊரின் சாதி அமைப்பையும் நன்கு அறிந்துள்ளனர். நகர்ப் புறத்தில் வளர்ந்த எனக்கு இது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இந்த விஷயம் அவர்கள் காலத்தின் பிரதிபலிப்பாக இருக்கக்கூடும். கிறிஸ்துவ மிஷனரிகளின் பங்களிப்பு குறித்தோ பெண் கல்வி குறித்தோ பெரிதாக யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஓர் இரு வரிகளைத் தவிர.

பள்ளிக்கல்வி, கிராம சாதி கட்டுமானத்தை விடுத்து நகரங்களுக்கு ஏராளமானோரை இடம் பெயரச் செய்திருக்கிறது. ஓரளவுக்கு சாதியின் பிடியிலிருந்து விலக்கி இருக்கிறது. பொருளாதார விடுதலை அளித்திருக்கிறது. இருப்பினும் “யார் சார் இன்னிக்கு சாதி பாக்கறாங்க?” என்ற கேள்விக்கான விடை நாம் செல்லவேண்டிய தூரத்தை கசப்பாக நினைவுறுத்தும்.

அவசியம் படிக்கவேண்டிய கட்டுரைத் தொகுப்பு.

— மணிகண்டன்

http://mathippurai.com/2014/12/19/pallipparuvam/

ஆறா வடு - சயந்தன்

ஆறா வடு

இரண்டு தசாப்த கால தீவிர இலங்கை யுத்தத்தை சுருங்கச் சொல்லும் புதினம். போரின் கொடுமையான நிகழ்வுகளை சயந்தன் சொல்லியிருக்கும் விதம்  நிதானமானது. ஈழ விடுதலைக்கான இந்தப் போரின் சூழலை தமிழர், சிங்களர், புலிகள் மற்றும் ஏனைய அரசியல் மற்றும் ஆயுத இயக்கங்கள், ராணுவம், இந்திய மற்றும் இலங்கை அரசாங்கம், சமரசத்திற்கு முயன்ற நோர்வே மற்றும் ஜப்பானிய நடுநிலையாளர்கள் என  பல்வேறு கோணங்களில் ஒரு வாசகன் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. சாமானியனின் வாழ்வும் உள் நாட்டுப் போரும் பின்னிப்  பிணைந்துள்ள  புதினம்.

“யுத்தம் என்பது ரத்தம் சிந்தும் அரசியல், அரசியல் என்பது ரத்தம் சிந்தாத ஒரு யுத்தம்” என்ற புகழ் பெற்ற மாசேதுங்  வாசகம் புதினத்தின் ஒரு பகுதியில் வருகிறது. நேருக்கு நேர் சண்டை, பின் பேச்சுவார்த்தை, தற்கொலைத் தாக்குதல், கலவரங்கள், என மாறி மாறி போரில் துவண்ட ஒரு தேசத்தின் சோகக் கதையை  உணர்ச்சிப் பிழம்பான மொழி நடையில் இல்லாமல்  தன் தர்க்கங்களை ஒளிக்காது வரலாற்றுத் தருணங்களில் தமிழர் சிங்களர் என இரு தரப்புக்கும் இருந்த அமைதிக்கான அல்லது தனி ஈழத்திற்கான வாய்ப்புகளைப் பற்றி ஒரு வித விலகலுடன் இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒரு விமர்சன நோக்கில் அமைத்திருக்கிறது இந்த நாவலின் உள்ளடக்கம்.

வரலாறும் கதைச் சம்பவங்களும் முன்னும் பின்னும் நகரும் தொனியில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விதம் அருமை.

//”நாங்கள் இப்ப எங்கை நிக்கிறம்” என்று கேட்டார் –  வந்த ஆத்திரத்திற்கு இவன் கடலில் என்றான்.”// கதை நாயகன் மட்டும் அல்ல அவனைப் போன்ற பல லட்ச வாழ்வுகள் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கும் சித்திரம் நம் முன் எழுகிறது. “ம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் எம் சனங்களுக்கு” என்ற ஷோபா சக்தியின் வரிகள் நினைவுக்கு வருகிறது. (ம் புதினம் – ஷோபா சக்தி )

போர்க் காரணமாக சிறுவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தவேண்டிய அவலச் சூழல் பற்றிய விஷயங்கள் இரண்டாம் உலகப் போரில் ஒற்றனாகப் பணி புரிந்த சிறுவன் இவானின் கதை வழி சொல்லப்படுகிறது. Ivan’s Childhood என்ற Andrei Tarkovsky ன் படம் உலகப் புகழ்ப் பெற்றது.

கொடும் நனவான இந்தப் போர் நடுவே கதை மாந்தர் தம் கனவுகள் பற்றிய விவரிப்பு உணர்ச்சிகரமானது. எளிய மனிதர்களின் வாழ்வை போரின் நிர்ப்பந்தங்கள் கடினமாக்குகின்றன – அது சிங்கள ராணுவ வீரனாக இருந்தாலும் கூட.

நாவல் மொத்தமும் ஈழத் தமிழ் நடையில் செறிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அந்தரம் என்ற சொல் – ஒரு உரையாடல் அந்தரத்தில் நின்றது என்று குறிப்பிட்டிருக்கும் விதம் சிறப்பு – ரத்வத்தை, அண்ணை, சந்திரிகா, ரணில் என தலைவர்களின் பெயர்கள் போகிற போக்கில் மக்கள் பேசிச் செல்லும் பேச்சு நடை வழியில் சொல்லியிருப்பது புதினத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கூட்டுகிறது.

புதினத்தின் மற்றும் ஒரு கோணம் – இந்தியாவின் ஜனாதிபதி எம்.ஜி.ஆர் – அவர் ஒரு தமிழர் – இந்தியாவில் ரஜினிகாந்த், கமலஹாசன், விஜயகாந்த் முதலிய நடிகர்களும் ராதா, அமல, நதியா முதலிய நடிகைகளும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள் – இந்த வரிகள்  எனக்கு மு. தளையசிங்கம் எழுதிய “கலி புராணம்” புதினத்தை நினைவுறுத்தியது. அந்தப் புதினத்தில் வரும் எம்.ஜி.ஆர், பத்மினி, சரோஜாதேவி கதை நினைவுக்கு வருகிறது – இப்போதும் கடந்த மாதம் இலங்கைத் தமிழர் ஒருவரிடம் பேசும்போது அவர் கூறினார் “விஜய் படங்கள் ரிலீஸ் ஆகும் தினங்களில் திரை அரங்குகளில் நெய் மணக்கும்.”

பல சம்பவங்களின் கோர்ப்பில் இந்தப் புதினம் பயணிக்கிறது – ஏற்கெனவே சொன்னது போல் முன் பின்னாக பெயர்களும் சம்பவங்களும் சொல்லப்படுவதால் வாசகன் தன் முயற்சியின் மூலமே இந்தப் புதினம் அளிக்கும் முழுச் சித்திரத்தைக் காண முடியும். கூடவே இலங்கை வரலாறு பற்றி தெளிவிருந்தால் இன்னும் சிறப்பான வாசிப்பு அனுபவத்தைப் பெற முடியும்.

ஒரு வேளை தனி ஈழம் அமைந்திருந்தால் – அந்த நாடு எப்படிப்பட்ட நாடாக இருந்திருக்கும் என்ற கேள்வி நாவலின் முடிவில் எழுகிறது. சயந்தன் வாசகனின் கற்பனைக்கே இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை விட்டிருக்கிறார். சாதக பாதகங்களை இன்றைய வரலாறும் நமக்கு சொல்லிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. வரலாறு தவிர்த்து, ஒரு சிறுவனிடம் மழை நாளில் அவன் மாமா விரிந்த கடலின் முடிவில் உள்ள கருமேகத்தைக் காண்பிக்கையில் என்ன கதைப்பார்?

– மணிகண்டன்

http://mathippurai.com/2014/12/31/aaraa-vadu/

கானகன் - லக்ஷ்மி சரவணக்குமார்

கானகன்

காட்டில் நடந்த கதை – இன்றளவும் நடந்து கொண்டிருக்கும் கதை. காடு வாழ் உயிரினங்கள், மரங்கள், தாவரங்கள், காட்டின் பூர்வகுடிகள் – பளியர்கள், இடையர்கள், கருமாண்டிகள், விவசாய குடியானவர்கள், மரம் வெட்டும் வியாபாரிகள், ஜமீன்தார்கள், கஞ்சா தோட்டமுதலாளிகள், தொழிலாளிகள், காடுஇலாகா, தொண்டுநிறுவனங்கள், கம்யூனிஸ்ட், அரசாங்கம், தேர்தல், ஓட்டு என மொத்தச் சூழலையும் மனத்தில் கொண்டு எழுதப்படிருக்கும் ஒரு புதினம். பளியர் குடி, கருமாண்டி தங்கப்பனின் வீடு, காடு இவை மூன்றும்தான் முக்கியமான கதைக்களங்கள்.


காட்டை நன்கு தெரிந்து வைத்திருப்பவர்களே கருமாண்டிகள். தங்கப்பன் என்கிற கருமாண்டி பூர்வகுடிகளான பளியர்களுக்கு நிகராக காட்டை தெரிந்து வைத்திருப்பவன். வெள்ளையருக்கு பின்பு இப்போதைய ஜமீன்தார்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் வேட்டைக்கும் காடு தொடர்பான வேலைகளுக்கும் துணை. தங்கப்பனின் மனவோட்டம் தெளிவாக ஆசிரியரால் வர்ணிக்கப் படுகிறது. காட்டை பற்றியும், பளியர்களைப் பற்றியும் காட்டைக் காண வெளியிலிருந்து வரும் அந்நியர்கள் பற்றியும் திட்டவட்டமான அபிப்ராயம் உடையவன். காட்டின் வலிமை அறிந்தவன். காட்டிலிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் கொள்ள தொடங்கிய ஒரு தனி மனிதனின் துவக்கப் புள்ளி.

பளியர்களின் தெய்வம் பளிச்சி. காட்டின் அனைத்து உயிர்களின் ஆன்மாவும் இறந்த பின்பு அவளையே அடையும் – காட்டின் முழு தெய்வம் பளிச்சி – காட்டிலிருந்து தங்களைப் பிரித்துப் பார்க்காத பளியரிகளின் முழு நம்பிக்கை பளிச்சி. ஆசிரியரால் இந்த விஷயம் பல முறை திரும்பத் திரும்ப சொல்லபடுகிறது. அதே நேரத்தில் பளியர் குடியின் புற விவரிப்பும், அவர்களது தினப்படி வேலைகளும், பளியர்களின் கதைகளோ பாட்டுகளோ சடங்குகளின் விவரிப்போ இப்புதினத்தில் இடம் பெறவில்லை. பொடவு (குகை) உள்ளே உள்ள ஓவியங்கள் என்ன, பளியர்களின் திருவிழாவில் என்ன நடக்கும் – இவ்வாறு பூர்வகுடிகளின் வாழ்வின் விவரிப்பை நீடித்திருக்கலாம். புற விவரிப்புகள் பளியர்களின் நம்பிக்கையை இயல்பாக எடுத்துணர்த்தி புதினத்திற்கு வலு சேர்த்திருக்கும்.

தங்கப்பனின் மனைவிகள் இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள் நெகிழ்ச்சி. உணர்வுகளை வெளிப்படையாக இயல்பாக சொல்லிச் செல்லும் விதம் அழகு. நாகரிக உலகில் நாம் இழந்த விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று.

தங்கப்பன் வேட்டைக்கு செல்லும் தருணங்களே நாவலின் உச்சம். ஆசிரியர் நொடிக்கு நொடி தனது எழுத்தின் மூலம் இந்த வேட்டைத் தருணங்களை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார். ஒரு திரைப்படக் காட்சிக்கு ஒப்பான சித்திரங்கள் இந்தப் பகுதிகளைப் படிக்கும் வாசகர்களுக்கு கிடைக்கிறது.

காட்டு மிருகங்கள் தங்களுக்கு பாதிப்பு என்றால் மட்டுமே தாக்கும். ஆனால் மனிதன்? பளியர்களின் கண்ணாடி சொர்க்கத்தில் அந்நிய மனிதர்கள் கல் எறிவது போல அமையப் பெற்று இருக்கிறது இந்த நாவலின் தொனி. காட்டுக்கு துளியும் சம்பந்தப் படாத மனிதர்கள் காட்டை தங்கள் முதலின் வட்டியாய் மட்டுமே காண்கின்றனர். பூர்வகுடிகள் தங்கள் எளிய தூய நிலையை தொடர்ந்தாலும் கால சுழற்சியில் நிலபிரபுத்துவ மற்றும் முதலாளித்துவ விசைகளுக்கு பணிந்து தங்கள் உயர் நம்பிக்கைகளை வெறும் சடங்காகச் சுருக்கிக் கொள்வதும் இயல்பாக இந்தப் புதினத்தில் பதிவாகி இருக்கிறது.

இது எப்படி நடந்தது? விவேக் ஷன்பெக்கின் “வேங்கைச் சவாரி” சிறுகதையில் இறுதியில் எதைச் சொல்லி அந்த ஆப்பிரிக்க தேசத்தவனை சமரசம் செய்து ஆட்டத்தைத் தொடர்ந்தார்கள் என ஒரு கேள்வி வரும். அதே போல் ஏன் பளியர்கள் தங்கள் சொர்க்கம் விடுத்து தரை இறங்கினர்? இந்தப் புதினத்தில் இந்தக் கேள்வி பெருமளவு ஆராயப்படவில்லை. காடு சூறையாடப்படுகிறது என்ற ஒற்றை வாக்கியம், காட்டு மூலிகைக்கு வெளிநாட்டில் நல்ல மார்கெட் என பொதுவான வாக்கியங்கள் இருப்பினும் உலகமயமாக்கல் தொடர்பான கண்ணிகளை சற்றே தெளிவுபடுத்தியிருக்கலாம்.

மரியோ வர்கோஸ் லோசவின் “ கதை சொல்லி” ( The Story Teller) கானகன் போன்றே பூர்வ குடிக்கும் நாகரீக மனிதனுக்கும் நடக்கும் உரசல்தான். The Story Teller புதினத்தின் வடிவமும், உட்பொருளும் வாசிப்பு அனுபவமும் முற்றிலும் வேறானவை.

வன்முறைக்கு வன்முறை தீர்வாகுமா? அத்துமீறலை தடுக்க எளியவர்களின் கையில் உள்ள ஆயுதம் என்ன? வாசிமலையான் தங்கப்பனின் வாரிசு. தங்கப்பனுக்கு அமைந்த அத்தனை வாய்ப்புகளும் தருணங்களும் வாசிக்கும் அமையப்பெறும். வாசி தேர்ந்தெடுப்பது எதை?

ஒரு நல்ல தரமான புதினம் – நிறைவான வாசிப்பு அனுபவம்.

– மணிகண்டன்

http://mathippurai.com/2014/12/04/kaangan/

மஞ்சள் வெயில் - யூமா வாசுகி

மஞ்சள் வெயில்

காலமும் நினைவுகளும்

இரவும் பகலும், தம் கைகளால் மூடிய வசந்த காலங்கள், விரலிடுக்கின் வழி ஒளி வீச காலச் சக்கரம் பின்னால் சுழன்றது. ஆணாய் பிறந்த எவருக்குமே இப்படிப்பட்ட அனுபவம் வாய்த்திருக்கும். அல்லது இந்தப் பேர் உவகையில் சிக்கிக் களித்த ஒரு தோழனாவது இருக்கக் கூடும். பேசிப் பேசி மாய்ந்து தயங்கி, தவித்து, பித்தேறி, பிரிந்து, உளறி, உற்சாகமாய் கிடந்த நாட்கள் உருண்டோடி மறையும் தருவாயில் நுனி நாக்கில் மீண்டும் ஒரு இனிப்பு, மஞ்சள் வெயில் என்னும் இந்த மலரின் மணம். கவித்துவமான உணர்ச்சிகரமான படைப்பு.

காதல் என்னும் பேருணர்வினை, அதன் தீவிரத்தை, கலை மனங்களால் ஏன் தாங்க முடிவதில்லை? வெள்ளமென பாயும் நினைவின் சொற்களைச் சீராக்கி அடுக்கி வடிகாலாய் கவிதையாக்கி கதையாக்கி தாங்கள் அடைந்த விவரிக்க முடியாத ஆனந்தத்தை எப்படியோ வாசகனுக்கும் கடத்துவதில் இப்படைப்பு வெற்றி கண்டிருக்கிறது.

காதல் எனது, எனது என்று உரிமை கொள்ளாது, காதலி, தோழன், சக மனிதன், சக உயிரினம், இந்தப் பிரபஞ்சம் என மெல்ல விரியும் சாத்தியத்தையும், கலைஞனுக்கு காதல் பற்றிய நுண்புரிதலாய், காதல் என்பது ஒரு பேரன்பின் ஒரு பெரிய கருணையின் எண்ணற்ற கைகளில் ஒன்று என வாசகனுக்கு உணர வைக்கிறது.

இந்தப் படைப்பு சம்பவங்களின் கோர்ப்பாக இல்லாமல், அளவான புற வய சித்தரிப்புகளுடன், பெரும்பாலும் ஒரு காதலனின் உணர்வுகளை தத்தளிப்பை ஏக்கத்தை உணர்த்துவதாக உள்ளது. காதலின் தீவிரம் நிலை பிறழ்ந்து வெறுப்பாக மாறும் சாத்தியமும், எப்படி ஒரு பெருங்கருணையின் பேரன்பின் மடியில் இத்தனை சுய வெறுப்பும் கழிவிரக்கமும் தோன்ற முடியும் என்ற வியப்பும் மேலிடுகிறது. வெறுப்பின் ஊற்றுவாயில் எது, கிடைக்காத ஒரு பொம்மைக்கு ஆசைப்படும் குழந்தையின் உணர்வைப் போன்றதா, காதலில் வெற்றி என்றால் என்ன, தோல்வி என்பது என்ன?

உணர்ச்சிகரமான கொந்தளிப்பான நடையில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் புதினத்தின் அமைப்பில் தெளிவான கட்டமைப்பு இருக்கிறது. பெண்கள் பற்றிய இளைஞரின் கனவுகள் தொடங்கி, காதலின் முதற்கணங்கள், ஏக்கம், வெறுப்பு, பரஸ்பரம், பிரிவு, வலி, மீண்டும் காதல் எனத் துல்லியமாக நகர்ந்து, காதல் நீண்டு பேருணர்வின் சாரம் கண்டு மனம் நிறையும் இடம் வரை அழகு. சிறிய கச்சிதமான படைப்பு. என் காதல், எனது என்று தொடங்கும் புயலில் சிக்கிய படகை பேரன்பின் கரை சேர்ப்பது எது… திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கடனா, கண்ணியமா? வாழ்வில் தன்னிச்சையாய் வரும் பேரன்புக் காலங்கள், காதல் தருணங்கள், இந்தப் படைப்பின் வழி கண் முன் விரிகிறது, புதிய பொருள் கொள்கிறது.

உன்னைப்பற்றி…

புழுவாய்
உறங்கி
விழித்தபோது
பட்டாம்பூச்சியாக
இருந்தேன்.

அவ்வளவு
காதலுடன்
கனவில்
வந்து முத்தமிட்டது
யார்?

– வீரான் குட்டி (மலையாளம்)

————————–

– மணிகண்டன்
http://mathippurai.com/2015/04/29/manjal-veyil/

Saturday, February 01, 2014

அசோகமித்ரனின் "18வது அட்சக்கோடு"

அசோகமித்ரனின் "18வது அட்சக்கோடு" நாவலை யாரோ படமாக எடுத்துவிட்டார்கள். அந்தப் படத்தில் இருந்து சில காட்சிகள்.

காட்சி 1 வயது முதிர்ந்த ஒருவர் புத்தகத்தை நீட்ட இன்னொருவன் வாங்கிக் கொள்கிறான். 

காட்சி 2 ஒடிசலாக உள்ள ஒருவன் சைக்கிளில் விரைகிறான் .மணிகூண்டு, tank bund, திரையரங்கம், மோண்டா மார்க்கெட் பதெஹ் மைதான்,keyes ஹைஸ்கூல், SPG சர்ச்,லான்சர் barracks, நிசாம் காலேஜ், என காட்சி விரைகிறது ஏரிக்கரை அருகே சைக்கிளை நிறுத்தி வேடிக்கைப் பார்க்கின்றான். 

காட்சி 3 எருமை மாடு ஒன்று குரோட்டன்ஸ் செடியை சுவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்பாராத அடி ஒன்று விழ மாடு அரண்டு திமிறி ஓடுகிறது. சந்துரு அந்த மாட்டை கையில் பிடித்தபடி வீடு திரும்புகிறான் 

காட்சி 4 சந்துருவும் அவன் நண்பர்களும் டார்சான் படத்தில் வருவது போல் அந்த ஆலமர விழுதுகளில் தொங்கி விளையாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். 

காட்சி 5 சந்துரு அவன் வீடு இருக்கும் ஏரியா முழுவதும் சும்மா நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும் போது ஒவ்வொரு வீடாக காண்பிக்கப் படுகிறது. உயரமான வீடுகள், பிள்ளையார் கோவில், மசூதி, சர்ச் மற்றும் கல்லறை மீண்டும் மீண்டும் காண்பிக்கப்படுகிறது. சந்துருவும் அவன் நண்பர்களும் கல்லறையில் ஒவ்வொரு பெயராக படித்த வண்ணம் நடந்து செல்கிறார்கள். 

காட்சி 6 கிரிக்கெட் நெட் ப்ராக்டிஸ் – சந்துரு பேட் செய்யும் போது பவுலர்கள் பந்தைத் தாறுமாறாக வீசுகின்றனர். குறிப்பாக ஒருவன் எல்லாப் பந்துகளையும் சந்துருவின் முகத்துக்கு நேரே வீசுகிறான். இன்னொருவன் குழந்தைக்கு போடுவது போல் உருட்டுகிறான். கேப்டன் சரியாக வீசுகிறான். எந்தப் பந்தையும் சந்துருவால் சரியாக ஆட முடியவில்லை. ஆட்டம் முடியும் வரை ஏனோ தானோ வென்று ஆடி பயிற்சி முடிவில் சந்துரு குழப்பமடைந்தவனாகக் காணப்படுகிறான். 

காட்சி 7 ஒரு பெண் சந்துருவிடம் பேசும் பொது ஏன் முகத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கிறாய் என்று கேட்கிறாள் சந்துரு பதில் பேசாது அவள் முகத்தை பார்த்தபடியே இருக்கிறான். பெண்ணின் முகத்தில் ஒரு குறும்பு சிரிப்பு வருகிறது. மேலும் சந்துரு மனதில் உள்ள வெவ்வேறு பெண்கள் முகங்கள் நிழலாக திரையில் வந்து போகிறது. தொடர்ச்சியாக நடு இரவில் ஆலமரத்தடியில் சந்துரு அமர்ந்திருக்கிறான் எதேச்சையாக பக்கத்துக்கு வீட்டுப் பெண்ணும் அங்கு அழுது கொண்டிருக்க சந்துரு கட்டிப் பிடித்து ஆறுதல் சொல்கிறான். 

காட்சி 8 சந்துரு ஒரு எருமை மாட்டின் பின் ஓடுகிறான். மாடு தாறுமாறாக ஓடுகிறது. கூடவே சந்துருவின் தந்தையும் வருகிறார். இறுதியில் ஒரு கிராமத்தை அடைந்து ஒரு ஆளிடம் மாட்டை பத்திரமாகப் பார்த்து கொள்ளும்படி கூறி வீடு திரும்புகிறார்கள். 

காட்சி 9 “இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம்” ரேடியோ கொர் கொர் சத்தத்துடன் அறிவிக்கிறது. “அணை அதை சனியன்” என்ற குரல் கேட்டவுடன் ரேடியோ அணைக்கப்படுகிறது. சந்துரு ரேடியோவை மறுபடி திருக “ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே” என்று DK பட்டம்மாளின் குரல். 

காட்சி 10 சந்துருவிடம் வளையலை நீட்டுகிறாள் ஒரு பெண். தெரியாமல் அதை கையில் வாங்கியவன் அந்த பெண்ணும் கூட இருந்தவர்களும் சிரித்தது கண்டு வளையலை திரும்ப அளித்து அந்த இடத்தை விட்டு ஓடுகிறான். 

காட்சி 11 மார்க்கெட் அருகே சைக்கிளில் சந்துரு வந்து கொண்டிருக்கும் பொது இருவர் சந்துருவை வழி மறித்து அடிக்கின்றனர் சந்துரு சைக்கிள் அடியில் செல்ல பெரும்பாலான அடி சைக்கிள் மீது விழுகிறது. அப்போது அங்கு வரும் இன்னொரு குழு சந்துருவை அடித்தவர்களை திருப்பித் தாக்குகிறது. சண்டை முற்றிய நேரத்தில், திடீரென காந்தி அவ்விடம் வருகிறார். ஈஸ்வர் அல்லா தேரே நாம் என்று தன் குரலில் பாடுகிறார். சண்டையிட்டவர்கள் செய்வது அறியாது கலைந்து செல்கின்றனர். சட்டென காந்தி மறைகிறார். சந்துரு அந்த இடத்தில சுற்றும் முற்றும் சிறிது நேரம் காந்தியை தேடி களைத்து ரோட்டில் விழுகிறான். 

காட்சி 12 சந்துரு நீளமான சாலையில் சைக்கிளுடன் அடியின் வலியுடன் நடந்து செல்லும் பொது குறுக்கே மூன்று பசு மாடுகள் வருகின்றன. சந்துரு அவற்றை வாஞ்சையோடு பார்த்து அதன் கழுத்துகளை ஒவ்வொன்றாக சொரிந்து கொஞ்சுகிறான். மாடுகள் மகிழ்ச்சியுடன் அதன் கழுத்துகளை நீட்டுகின்றன. 

காட்சி 13 “சந்திரசேகரன்” – தன்னை தான் அழைத்தார்கள் என்றவுடன் குழப்பத்துடன் மேடை ஏறி தடுக்கி விழுந்து எழுந்து பாரதியாரின் “விடுதலை விடுதலை“ பாடல் பாடுகிறான்.கரகோஷம். எல்லோரும் அவனிடம் இந்த பாட்டை பாடச் சொல்லிக்கொடுக்குமாறு சூழ்ந்து கொள்கின்றனர். 

காட்சி 14 அரசு முத்திரையுடன் அழகிய வெளிநாட்டுக் கார் ஒன்று செல்கிறது. அதன் பொருட்டு மற்ற வண்டிகளை விசில் அடித்து நிறுத்துகின்றனர். சந்துரு காரினுள் பார்க்கிறான். யாரும் இருப்பது போல் இல்லை உற்றுப் பார்க்கையில் திரையில் வெண்டைக்காய் வற்றல் காண்பிக்கப் படுகிறது. 

காட்சி 15 சிறுவர்கள் வைத்து விளையாடும் kaleidoscope - உள்ளே வண்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்தும் பிரிந்தும் சிறிய ஜாலம். வகுப்பறை கலைந்து ஒரு குரூப் மாணவர்கள் மட்டும் ஏதோ போராட்ட சம்பந்தமாக பேசுகிறார்கள். மீதி உள்ளவர்கள் இவற்றில் கலக்காமல் தேமே என்று இருந்தனர்.

காட்சி 16 மாணவர்கள் ஊர்வலம் நிற்கிறது. தடியடியும் கண்ணீர் புகையும் ஆரம்பிக்க ஊர்வலகாரர்கள் சிதறி ஓட சந்துரு ஒரு சிறிய சந்தில் நுழைகிறான். போலீஸ் நெருக்குகிறது. சடாரென்று ஒரு குடிசை வீட்டினில் நுழைந்து கதவை சாத்துகிறான். உள்ளே ஒரு கிழவி இருந்தாள். கிழவியின் அருகில் ஷேக்ஸ்பியர் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டான் . பின்னர் சுதாரித்து நீங்கள் இந்தக் கிழவியை பற்றி ஏதேனும் பாடல் பாட இங்கு வந்தீர்களா என்று கேட்க அதற்கு அவர் என்னிடம் அதற்கான வார்த்தைகள் இல்லை என்று கூறுகிறார். 

காட்சி 17 சந்துரு வீட்டார் அனைவரும் சினிமா சென்று திரும்பி ஒரு ஊர்வலம் போல் வீட்டுக்கு நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும் போது “காந்தி இறந்து விட்டார்” என்று ஒருவன் கத்தியபடியே செல்கிறான். மார்கெட்டில் ரேடியோவில் நேருவின் அஞ்சலி உரை. சந்துரு பதட்டமடைந்து பதெஹ் மைதான் சென்று அழுகிறான். குழந்தையை போல் கை கால்களை உதைத்து மண்ணில் உருண்டு, பிரண்டு, புற்களைப் பிராண்டி, குவித்து வைக்கப்பட்டுள்ளக் கற்களை சகட்டுமேனிக்கு வீசி மைதான் குறுக்கே வெறிப் பிடித்தவன் போல் ஓடுகிறான். 

காட்சி 18 சந்துரு தன் கட்டை விரலை கீறி ஒரு பேப்பரில் ரத்தக் கையெழுத்து இடுகிறான். அந்த பேப்பரை வாங்கிக்கொண்டு ஒருவன் தன் வீட்டினுள் சென்று ஒளிந்து கொள்கிறான். சந்துரு எவ்ளோவோ அழைத்தும் வீட்டிலிர்ந்து வெளி வர அவன் மறுத்து விட்டான். அங்கிருந்து மிருகக் காட்சி சாலை சென்று புல் தரையில் உறங்குகிறான். காலேஜ் விடும் நேரம் மாலையில் வழக்கம் போல் வீடு திரும்புகிறான். 

காட்சி 19 இரண்டொருவர் சேர்ந்து பஸ்சில் பெட்ரோலுக்கு பதில் கடலெண்ணெய் ஊற்றுகின்றனர். பஸ் செல்லும் வழியெங்கும் மக்கள் மூக்கை பிடித்தபடி புகையை சகித்துக் கொண்டு நடந்தனர். 

காட்சி 20 வீடெங்கும் சோள ரொட்டி அடுக்கி வைத்தது போல் சந்துரு கனவு காண்கிறான. கனவு கலைந்தவுடன் எழுந்து சாப்பிட உட்காருகிறான். தாயார் அளிக்கும் தட்டிலும் சோள ரொட்டியே இருக்கிறது. 

காட்சி 21 ஆள் அரவமற்ற மார்க்கெட் மற்றும் மெயின் ரோடில் சந்துரு அவன் தந்தையுடன் நடந்து செல்கிறான். ரேஷன் கடையில் விமானத்தில் டாங்கி வந்ததாக ஒருவன் கூறுகிறான். இனிப்பு கடையில் பால்யவயது சந்துரு ஏதோ ஒரு இனிப்பை தந்தை கையில் வாங்குகிறான். வாங்கியவுடன் இள வயது சந்துருவாகி தந்தையுடன் நடந்து வீடு திரும்புகிறார்கள். வீடு திரும்பும் வழி கலவர பூமியாக காட்சி அளிக்கிறது. 

காட்சி 22 கலவரம் ஓய்ந்து சகஜ நிலை. மார்க்கெட்டில் எல்லோரும் ரேடியோ கேட்பதில் கவனமாக இருந்தனர். நிசாமின் உரை. இந்தியாவுடன் இணைகிறோம். ஜனங்கள் உற்சாகமும் படாமல் வருத்தமும் அடையாமல் கலைந்து சென்றனர். சந்துரு வீட்டின் வெளியே வந்து பார்த்த பொது தூரத்தில் ஏதோ எரிவது போல் தெரிந்தது.வீட்டிலிருந்து ஓடி மார்க்கெட் அருகே சென்றான். ஒரு கடையின் பொருட்கள் குவித்து வைத்து தீ வைக்கப்பட் டிருநதது. திடீரென ஒரு கும்பல் ஆயுதங்களுடன் ஓடி வர தப்பிக்க நினைத்த சந்துரு ஒரு வீட்டினுள் நுழைந்தான். வீட்டில் உள்ளவர்கள் சந்துருவிடம் ஒரு சிறுமியை பணயமாக வைத்து தங்களை ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்க வேண்டினர். அதிர்ச்சி அடைந்த சந்துரு அவ்வீட்டிலிரிந்து வெளியேறி மீண்டும் தெருவில் ஓடுகிறான்.

Sunday, December 09, 2007

ஊஞ்சல்

வர வர ஊஞ்சலைக் கண்டாலே பயமாக இருக்கிறது.அதன் மீது ஏறி கால்களால் முடிந்த அளவு எத்தி அது உயர உயர ஆ ஊ ன்னு கத்தி இப்ப நினைத்து பார்த்தாலும் எனக்கு சற்றும் பொருந்தாததாய்! எனது தவிப்பு உங்களுக்கு என்ன தெரியும் வீட்டின் நடுவே பெரியதாய் அமைந்திருந்தது அந்த ஊஞ்சல்.என்ன கம்பீரம் ! என்ன தோற்றம் ! ஊஞ்சல் செய்ய எவ்வளவு நாள் ஆகி இருக்கும்? அதை செய்ய எவ்ளோ பெரிய மரம் வெட்டபபட்டிருக்கும்?.எவ்ளோ பெரிய யானை அதை தூக்கி சாய்த்து நிமிர்த்தி அப்ப்பா ! யானை மற்றும் அந்த பெரிய மரம் இரண்டும் சேர்ந்த கம்பீரம் அதை செய்தவன் வேலைப்பாடு எல்லாம் கலந்து ஊஞ்சல் உயிருடன் என் கண் முன் ! இந்த ஊஞ்சல் இதை மடக்கி வைக்க நாலு பேர் தேவை அவ்வளவு கனம் ! அதுவும் குழந்தைகள் அதன் மீது குதூகலமாய் ஆடும் போது பார்ப்பவரை சொக்க வைக்கும் ! ஆனால் இப்போது ?

அந்த ஊஞ்சல் மீது இப்போது தடை உத்தரவு ! அதன் மீது யாரும் ஆட கூடாதாம் ! என்ன மடத்தனம் ! யாருடைய முட்டாள்தனமா உத்தரவு ! என்ன நியாயம் ! யாருமில்லாத ஊஞ்சலை வெறித்து பார்த்தபடியே நான் எவ்ளோ நேரம் உட்காருவது. எனக்கும் ஆட வேண்டும் என்று ஆசை தான் ஆனால் பயம். கீழே விழுந்துவிடுவோமோ என்று பயம். மற்றவர்கள் அப்படி இல்லை. தடையை மீறாது காப்பதிலே பெருமகிழ்ச்சி கொள்பவர்கள்! ஊஞ்சலில் ஆடும் சந்தோஷம் பற்றி மறந்து போனவர்கள் ! நான் ! எனக்கு பயம்! தடையை ஒரு பொருட்டாக கூட நான் மதிப்பது கிடையாது. என் ஆசை பயத்தை வெல்லும் வரை ஊஞ்சலை வெறித்து பார்த்து கொண்டா இருப்பது ! என் வீட்டு குழந்தைகள் வர மாட்டார்கள் ! பெரியவர்களின் கூட்டு சதி ! குழந்தைகள் ஊஞ்சல் பக்கம் வருவதில்லை ! வேறு யார் ஆடுவார்கள் ! யாரும் இல்லாத ஊஞ்சல் ! தடையை மீறி பயத்தை மீறி யார் ஆடுவார்கள் ! வருடம் பல ஆகியும் தடை நீங்கவே இல்லை ! வீட்டில் உள்ளவர்கள் ஊஞ்சல் என்ற ஒன்றை மறந்து விட்டிருந்தார்கள். என் வீட்டு குழந்தைகள் பெரிய மனிதர்கள் ஆனார்கள் ! அவர்கள் குழந்தைகளுக்கு ஊஞ்சல் என்றால் என்ன என்றெ தெரியவில்லை. யார் மறந்தாலும் ஊஞ்சலை நான் மறக்க மாட்டேன் ! தினம் தினம் யாரும் ஆடாது அழுது வடிந்து கொண்டிருப்பதை .... செய்வதறியாது நான் பார்த்து கொண்டு தானிருக்கிறேன்.ஊஞ்சலை வெறுமென பார்க்க என்னவோ போல இருக்கிறது.
-------------------------------
நடு ரோட்டில் இங்கே தான் ! அதோ அவர்கள் ! சிவப்பு பச்சை விளக்கு பகுதியில் மூன்று குழந்தைகள்,ஒரு ஆண்,ஒரு பெண் ! குடும்பமோ ! சேர்ந்து தானே வாழ்கிறார்கள் ! சண்டை போடுகிறார்கள் ! மஞ்சள் துண்டு விற்கிறார்கள் ! பிச்சை எடுக்கிறார்கள் ! குழந்தைகளின் வயது முறையே பத்து, நாலு,மூன்று!

படீர் ! படீர் !
ஏம்பா அடிக்கர ?
இது என் பையன் தான் ஸார் !
அதுக்கு இப்படி தான் அடிக்கறதா! இப்படி தான் பிச்சை எடுக்க உடரதா!
இல்ல சார் இவனா தான் வாரான் !
நான்தான் அடிச்சி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன் ஸார்!
பக்கத்தில் நாலு பேர், இல்ல ஸார் இவன் பொய் சொல்றான் ஸார் தினமும் அடிக்காரன் ஸார் !
பிச்சை எடுக்க சொல்றான் ஸார் !
சத்தியமா என் புள்ள ஸார் !
இவன எல்லாம் போலீசில் புடிச்சு குடுக்கணும் ஸார்!
இவங்க எல்லாரும் ஒரே கூட்டம் சார் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது
- இது போலீஸ்
நான் இத நாளைக்கு ஹிந்தூக்கு எழுத போறேன் !
அதெல்லாம் சுத்த வேஸ்ட் ஸார் !
இவங்க பின்னாடி ஒரு சர்வதேச கும்பல் இருக்கு ஸார் !
கடவுள் தான் இவங்களுக்கு ஒரு தண்டனை குடுக்கணும் !
சத்தியமா என் புள்ள ஸார் !

சிவப்பு விளக்கு,
எதுவும் நடக்காதது போல குழந்தைகள் பிச்சை எடுக்க போக.. அடித்தவன் மஞ்சள் துண்டு விற்க..... எனக்கு தெரியும் இவர்கள் தான் ! இந்த குழந்தைகள் தான் ! இவர்களை இரவு வரை காத்திருந்து வீட்டிற்கு கூட்டி சென்று ஊஞ்சலில் ஆட வைக்க வேண்டும். எனக்கு தெரியும் இவர்களுக்கு பயம் கிடையாது ! தடை பற்றியும் கவலை இல்லை ! தடை இவர்களுக்கு கெடையாது வீட்டு குழந்தைகளுக்கு மட்டும் தான் !
--------------------------------
இரவில், மூன்று குழந்தைகளும் ஊஞ்சல் முன் அதை பார்த்தபடியே நின்றன! எனக்கு இன்னும் பயம் போகவில்லை ! ஊஞ்சல் மேலாய் எழும் போது தூக்கி விசீ விடுமோ என்று பயம்.பின் செல்லும் போது கீழாய் தள்ளி விடுமோ என்று பயம்.

எனக்கு தெரியும் இவர்கள் இந்த ஊஞ்சல் மீது ஏறி ஆடிப்பாடி அந்த காட்சி இன்னும் சிறிது நேரத்தில் என் கண் முன் நடக்க போகிறது ! எவ்வளவு நாள் கனவு ! இப்போது நிறைவேற போகிறது ! குழந்தைகள் ஆ ஊ என கத்துவார்கள் ! ஆடி பாடுவார்கள் !

குழந்தைகள் பயந்தன ! ஊஞ்சல் இருக்கும் ஸ்மரணை கூட அவர்கள் இடத்தில் இல்லை. சொல்ல போனால் அவர்கள் ஊஞ்சலை தொட கூட இல்லை ! எனக்கு ஆச்சரியம் ! வலுக்கட்டாயமாக குழந்தைகளை இழுத்து ஊஞ்சலில் அமர்த்த முயன்றேன் ! குழந்தைகள் பயத்தில் பின் வாங்கின ! வேண்டாம் ! பயம் வேண்டாம் ! தடை உங்களுக்கு கிடையாது ! குழந்தைகள் வீட்டை விட்டு ஓட்டம் பிடித்தன ! எனக்கு பெருத்த ஏமாற்றம் !

ஊஞ்சல் காற்றில் லேசாக அசைய " யாராவது இதில் ஆடுங்களேன் "! எனக்கு ஓ வென்று கத்த வேண்டும் போல இருந்தது ! ஊஞ்சல் மீது யாரும் இல்லாமல் பார்க்கவே முடியவில்லை.யாரும் ஆடாத இந்த ஊஞ்சலும் ஒரு ஊஞ்சலா ?யார் ஆடுவார்கள் ! ஊஞ்சல் இப்போது பார்ப்பதற்க்கு என்னவோ போல் ! ஒரு மனிதனின் கை கால் இரண்டையும் மேலே கட்டி தொங்க விட்டது போல் ஒரு விகாரமான தோற்றம் ! யாருக்கும் பிடிக்கவில்லை இந்த ஊஞ்சலை ! இப்போது எனக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை இந்த ஊஞ்சலை !
ஊஞ்சலாம் ஊஞ்சல் !

Wednesday, October 31, 2007

A world full of questions ?


------------
"Who is the winner?”. This is the question of five year old Sidu after the first ball of a cricket match being bowled. I tried to answer him by saying that it will be known only after some time. He was quiet for about two minutes and again the same question.“Who won? ". I explained him the arithmetic behind runs and wickets. But he is not satisfied. I was left incapable of explaining what is cricket to a five year old. In the middle of tension of Indo-pak final that was very hot to handle. Every time we get excited over proceedings of the match it made him to ask the same questions innumerable times tirelessly.
--------------
enthukku ? - blend of telugu,tamil and malayalam in that word. This is the most repeated word by the five year old. Most of his questions are absolutely simple so that we do not have answers. Orange na ? - In response to my reply that the color of the doll's linen is orange.
----------------
Every time a visitor arrives, it is time for live performance of oratory and gk skills of Sidu.

"sollu who is the prime minster of India ? "
"poona thatha" he replies and We are very much bewildered as much as the visitor.
"paru ne correcta sonna you will get a choclate"
"choclate enga ?"
"kadaikku poi na vangi tharen"
"ippove venum"
" appo sollu ... man .... " Sidu says,
" poona thatha " again enjoying the bewilderment of the visitor and anxiety of his parents.

Visitor has got himself into the whirl of making Sidu say the name of the prime Minster. All his efforts would not budge Sidu. He extends his arm, tries to wrestle Sidu closer to him and touch his chin and cheeks and will plead.
" sollu ma yaru namma prime minster appa sonnalay ".
Sidu would jerk himself off from the grip of the visitor and grab the toy that is lying on the floor.
--------------------------

He is uncontrollable on seeing an expanse good enough he judges to have a sprint. Sprint would be endless from one end to the other till the next distraction. When few children join, it is a picture of chaos. Characters on the television channels reincarnate as the Sidu and neighborhood children. Re-enactments of recent episodes of the popular cartoons continue in absolute mayhem, till voice of elders would bring it to an end.
--------------------------

I think there is an innate script inside every child reminding them to finish first on everything they are up to. Climbing stairs, getting up in the morning, getting into the car first and the list is endless. If I pretend that I have finished ahead of Sidu it will depress him. He would add many more criterions for being declared first which undoubtedly would favour him.
------------------------------
Sprinting inside the house boasts of Sidu's immaculate balance. From the front door he would dash off to kitchen in a spurt follow it by another to reach the living room with unrelenting energy and balance. At times he slips and his recovery depends on if he is being watched or not.
-------------------------------
Ne evlo height ?
Suraj oda height.
How many times you ate?
Suraj ooda neraiya sapten.
Suraj is the declared standard in scheme of anything he wishes to compare with.
He is very happy to take Suraj in his formula 1 car for imaginary(?) rides across plains,fields,mountains. There will be imaginary repairs, fixes, fuel refills each administred with real care and caution. Infact he has a fleet of cars which he parks right next to the main door of the house for visitors to see. Unmindful visitors would stumble on it and will lose balance sometimes.
----------------------------------
He endlessly writes from 1 to 100 on a four squire note. Besides he shows us houses, mountain, trees, rivers, his class room, sun and the moon scrambled one upon the other on a page imbued with plenty of colours. He sometimes wishes to write a few things similar to hieroglyphics of ancient Egypt. There is a fourteen digit number he proudly displays in a piece of paper. He flaunts the paper with an air of caution pointing it out as his visiting card.
----------------------------------
What is your school name?
"Nalaikku school leavu”.

I think I got the answer. It seems irrelevant at first read. But immediacy of world in which Sidu lives makes me feel that answer is relevant. Lack of thought of future, present fills the entire realm of thought of this five year old.
-----------------------------------
Everything he cross checks with mother. From day to day chores to the mysterious arithmetic, Mother gives the panacea.
----------------------------------
As the visitor leaves, Sidu would rush to him and mumble "Manmohan singh” by dragging his shirt. This would delight the visitor to great extremes. If the visitor attempts to pay back for this answer by a tweak in the cheek or a pat in the head, Sidu will not be there. But we can hear him in unison shouting with other children “Power ranger’s mystic force". As his voice echoes on the staircase, a new thrill will mount on us. It would take us years back.

We shall share a sigh, that why do we grow? Why cannot we stay as children?
----------------------------------------------------------------------------

Saturday, August 11, 2007

Kazhakuttom railway station


It is not a greatest place on the records of tourist books. A quiet suburb fittingly got a tiny railway station adjacent to a fleet of coconut groves.Iwill try to capture the moments I spent in that place as honestly as possible.Exaggeration at times transcends limits as I try to re live my rendezvous.


The kattanchaya or karuppatti was awesome to begin with. Later it turned very bitter to drink. I gulped it down. Tea was served by a lady who bore a traditional keralite smile bestowed upon her by anatomy of teeth.The station name " kazhakuttom " was written in hindi, english and the local language malayalam. The name plate is an old metal arch precariously bent resting up on a big tamarind tree. Foot paths cutting the dense grass or make do's as they say, adorn the lonely rails.Unlike parallel rails which never meet these make do's join and leave the rails on numerous occasions duly filling in as companions.


How often we find a vinayaka temple adjacent to a railway station ? Kazhakuttom is not missing out either.May be Vinayaka loves train so much.The evening passenger to kollam is yet to come.A stray dog wandered up and down the platform without any purpose.How am I saying it had no purpose. May be it had some purpose how do we know ? I got seated comfortably eagerly waiting to see a train.Seats on the platform are a gift to sit. You dont often get a better seat. Try it and tell me. Smiles got exchanged from opposite platforms. Wave of hands and a sense of fulfilment filled the realm of workers going back home.


Distant horn and rumble of the oncoming train woke the station from its slumber.Casual looking station guard checked the signals and kept his flags ready.The train is not the expected passenger and it is not meant to stop at kazhakuttom. It had a good speed.The arrival was ceremonial with a long horn and a ever increasing rattle of its wheels.Blend of its horn and wheels' rumble made every one look up and see the train.Even lovers seated at far end were forced to break their trance.


As the train crosses your eyeline,those where moments of glory for the train.Massiveness blended with speed leaves you dumbstuck.We feel as though we share the glory by merely watching the train's progress.It was all done in a quarter a minutes' time.Everyone paid due respect to it.It commanded it.Rhythmic friction between the track and wheels makes good music to one's ears. The platform gently yields to the pressure of the pace of the train by little quivers.Those quivers with the train's horn takes you to an elated state.The kollam passenger came.Only few people alighted and few boarded.`Silent meaningful glances` were exchanged for the last time of the day as the train rolled out of the station.Chirping birds and distant game of foot ball took the station back to silence. I could read the faces of people alighted. The pleasantries and grievances of the day are spilt in the train. It made their hearts lighter and their distant dreams seem closer.







Tuesday, April 03, 2007

Weakening Link

Brahma

"Babu repeated it for the tenth time -”Raja Raja chola built tanjore temple in 1010 AD”. He felt it was enough. "Shahjahan built Tajmahal". This is fairly easier. It deserved only five repetitions. Babu teaches history at high school"

Crores of history lessons are taught like this. An attempt to treat history as a mere collection of facts is a gross injustice to our rich and fabulous past. They rarely get the attention and understanding they deserve. CREATION of mindset, to treat history as an fact base and a demand to reproduce it blindly for examinations leads to a justified disinterest amongst young minds. This sets the tone for their increasing disinclination to learn about our glorious past.

Vishnu

"Giridhar's Job is very dull and boring. He needs to go to the office at 9 and comes back at 5 regularly throughout the year. No work doing regular time. No hopes of over time. His customers include young lovers who rarely want to be disturbed from their trance, middle aged couple with turbulent minds seeking solace from routine in silence of the premises, fleet of school children drop in occasionally with their school teacher as their guards. Besides there will be researchers who turn up at times. Giridhar hates them. Their questions are very difficult for him to answer. He clings to newly arrived computer and pretends that he is too busy. Yes. He is the curator at National museum in Meerut."

Tone that is created in schools is REINFORCED at large, at the plight of our national museums and art galleries. To name a few, Tirumalai nayakkar mahal museum at Madurai and museum at rock fort trichy are at dire straits. Visitors have a purpose for which the museum is not built for. Abject state of museums and related institutes, drives away even the little few who want to re look into the past. Maintenance of thousands of such museums and art galleries all over India is a demanding job though not financially rewarding. We are resigned to accept that nation's growth depends only on economic frontiers. In the race of SENSEX, GDP and inflation we miss the joy and glory in seeing the growth of our country in cultural and social fronts.

Shiva

"Saamee ... This is how most people call him. He is very old and an exponent of all Vedas and Upanishads. Lessons and case studies taught by management gurus are often redundant when compared to his knowledge about tirukkural and mythology. His knowledge is rarely valued in the society he lives. Being old he is the victim of neglect. He often laments about the lack of respect to elders, among the younger generation and faces the wrath of counter arguments which dejects him further. He is ganapathisamy gurukkal. He currently resides in Chennai with his sons and daughters who are working for MNC's."

Tone that is created in schools is reinforced outside translating it into actions in our day to day life. Customs and rituals are slowly forgotten or shortened to customize the so called fast pacing world. Outsourcing’s poorest manifestation in the name of hosting parties with catering agencies' help is a shocking indicator in our land which is famous for the way it plays the host to its guests. What is the use of hosting a party if you are not a host? Perplexing. History is looked up as the last career option. Disrespect to elders, Ridiculing persons going to temples are most prevalent amongst youngsters of our times. In this mode of forgetting things we DESTROY the link unconsciously. Soon would be times we will not be able to tell where we came from.

What happens when one looks back at past? It instills confidence in us to move forward in a positive fashion. Lessons like dedication, sincerity and Magnanimity transcending all forms of work are abundant in history. Only we fail to see them. From the past, some people grew to the present and some went down to the present. Why? Lessons lie there.

Key lies in conscious attempt, to create a mind set in schools, to care about our past. We must preserve the present to handover it to the next and destroy the anomalies and irrelevant things to learn the right lessons from the past.

The Hindu Trinity

Lord Brahma is the first member of the triad, Vishnu being the second and Shiva, the third. Brahma is the god of creation and he is traditionally accepted as the Creator of the entire universe. Lord Vishnu regarded as the preserver of the universe. Shiva is said to be the god of destruction and the three gods represent the three fundamental powers of nature which are manifest in the world viz. creation, destruction and maintenance. These powers exist perpetually. Creation is going on all the time. So is destruction and maintenance. All three powers are manifest at all times. They are inseparable. Creation and destruction are like two sides of a coin. Maintenance is an integral part of the processes of creation and destruction.